Een beetje geschiedenis...

Verschenen in het Parochieblad en geschreven door Lea Merkx (oud-scout)

Op zondag 3 oktober vierden de meisjesscouts van Ninove in de Abdijkerk te Ninove hun 85-jarig bestaan. Hierna volgt de getuigenis van mevrouw Lea Merckx, oud-leidster van VVKSM.

"Beste gidsen, oud-gidsen, sympathisanten van VVKSM en allen hier aanwezig. 85 jaar geleden stichtte directeur E.H. Leon Van den Steen onze gidsengroep in de school van de Zusters van de HH. Harten te Ninove. Bij één van zijn vele bezoeken aan Brussel zag hij in 1919 een groep meisjes marcheren achter vlaggen en trommels. Gefascineerd door uniformen, orde en tucht, informeerde hij zich bij Pater Melchior Van der Poorten, sociaal geëngageerd capucijn in de Marollen, die daar in 1915 de eerste gidsengroep had gesticht.

De revolutionaire ideeën over opvoeding van de Engelse generaal Baden Powell, waren in Engeland uitgemond in de oprichting van scouting, dat spoedig zijn weg vond over het kanaal. 'Ask the boy' was de aanpak van Baden Powell: luisteren wat leeft bij de jongeren en daarop inspelen. Kenmerkend voor zijn methode was het werken met kleine groepen, de patrouille, waarbij één van hen de verantwoordelijkheid opnam als patrouilleleider.

Pater Melchior, vertrouwd met de methode van Baden Powell, kwam naar Ninove, om onze gidsengroep op te starten. De leidsters behoorden tot het onderwijzend personeel. Wie in Ninove kende juffrouw Laura De Decker en juffrouw Delphine Kestemont niet? In de kronieken van 't Susterhuys van 1922 staat reeds te lezen dat de girl guides ofte meisjesgidsen vooraan stapten in de stoet bij de inhuldiging van de klaslokalen. E.H. Van den Steen nam zijn "kloeke beweging" in ogenschouw.

In 1930 werd het leidstersschap van de groep toevertrouwd aan lerares Valerie Van Weddingen, de latere Zuster Raymonde. Vriendelijk, dynamisch en spiritueel als ze was, was ze een geknipte voortrekster voor vele jaren. In 1938 kwam Lea Van de Kerkchove, de latere Zuster Johan, haar vervoegen. Dankzij haar sterke persoonlijkheid en vanuit haar pedagogische opleiding zag zij in de methode van scouting een unieke kans. In datzelfde jaar behaalde zij haar leidstersbrevet. Gedreven trok zij een nieuw spoor: patrouillewerking, zelfwerkzaamheid, sociale gerichtheid, openluchtleven en medebeheer werden de bouwstenen van de werking. De groep beleefde een flinke groei, ook tijdens de oorlog.

Op een dag werd de droom van aalmoezenier Van den Steen werkelijkheid: hij kocht 6 trommels. Met de tamboer-majoor op kop namen we deel aan processies en de 11-novemberherdenking. Op het ritme van 'de dender en de leeuw' en onder leiding van de sympathieke mevrouw Landsmans, alias 'De Witte Madam', marcheerden we door de stad. Na de oorlog hebben talloze jongeren hun hart opgehaald aan vele onvergetelijke kampen. Zelf je tent rechtzetten, je keuken voorzien van een tafelvuur, je eetshelter behoorlijk inrichten was soms hard, je eigen potje koken een avontuur. En wie herinnert zich niet de ludieke kampvuren, de totemzittingen en de stemmige avondwaken vóór de belofte? Gewijde momenten waren het als de taptoe van tent tot tent weerklonk. Het geluid van de stilte was hoorbaar.

Maar doorheen de geschiedenis en die bonte verzameling van activiteiten, waar zit de meerwaarde van scouting? Vele facetten kleuren de gidsenbeweging, engagement om de wet te beleven en een belofte na te komen, de dagelijkse goede daad, zin voor verantwoordelijkheid, samen het avontuur beleven, soberheid, de liefde voor de natuur, vertrouwen, vriendschap en wereldbroederschap. Eens scout, altijd scout, zegt men. De waarden die je in scouting werden aangereikt draag je mee een leven lang. Vandaag kan de boodschap van scouting vertaald worden als: nieuwe uitdagingen aangaan, grenzen overschrijden, wereldvriendschap uitbouwen, ons milieu meer dan ooit beschermen, de gemeenschap dienen, de vrede bewaren en uitdragen over de wereld. Kunnen wij er samen werk van maken?

Laat ons bidden voor onze stichter E.H. Van den Steen, voor al onze gidsenzussen en aalmoezeniers die op dit jubelfeest ontbreken, omdat zij getroffen zijn door ziekte of beproeving of omdat hun aardse tocht teneinde liep. Dat wij in gedachten met hen verbonden, naar hun voorbeeld, spoortekens mogen blijven uitzetten die leiden naar wegen van hoop en liefde."